03-03-08

karamel

"De carnavalsstoet was fijn! Veel snoepjes geraapt!" De snoet van mijn kleinste mannetje licht even op tussen de traantjes. "Maar ..."

en daar gaat dat lipje weer aan het trillen, een diepe frons tussen zijn oogjes aarzelt de hoogte in, zijn stem hakkelend in crescendo... dit is het moment waarmee ik een haatliefde verhouding heb: enerzijds werkt zijn zielige gezichtje telkens zwaar op mijn gemoed, maar tegelijk vind ik 'm dan zo snoezig en bijna (bijna) grappig...

"maar - jij - was - er - niet - biiiijjjjj!!!"

Gesmolten karamel in zijn mondje, dito hart in mijn borst.

12:45 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) | Tags: moederschap |  Facebook |

10-02-08

O, vermoeid moederken!

Ik zie ze graag, heel graag, en ik vind het leuk om dingen met ze te doen, maar jeeeezes, ben ik blij dat de vakantie bijna voorbij is! Ik ben zo moe dat ik het liefst nu met mijn hoofd op het toetsenbord zou gaan liggen. Helaas zijn er nog een ravage aan speelgoed op te ruimen en een paar machines was te draaien. Maar morgen: heerlijke rust en stilte! Een mens zou het ervoor doen ;-)

20:13 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: moederschap |  Facebook |

O moederken

In de Standaard Magazine van dit weekend bezonnen enkele bekende Vlaamse Moeders (Kathleen Van Brempt, Marleen Renders, Sophie Dewaele, Kristl Strubbe) zich over het moederschap, hun kijk daarop en de invloed op het eigen leven. Zonder echt in meligheid te vervallen beschreven ze stuk voor stuk enkele herkenbare situaties, gevoelens en bedenkingen. In elk stukje las ik iets van mezelf en mijn eigen moederschap.

'Op een sinterklaasfeestje (...) zag je van welke (...) andere moeders de kinderen ouder dan vijf waren. Die mama's beginnen er stilaan door te komen. Voor de anderen is het moederschap nog trekken en sleuren, een dagelijks gevecht. Er is geen tijd om sexy te zijn' (Sophie Dewaele)

'Ik ben echt diep gegaan, omdat ik het geen plaats kon geven. Het kind nam mijn leven over. Het nam zelfs mijn lijf over, want mijn borsten leken een eigen leven te leiden. (...) Pas bij mijn derde kindje dacht ik: tiens, het kan ook plezant zijn.' (Kristl Strubbe)

'Mijn ouders wilden nooit een brommer in huis. (...) Ondertussen denk ik: een brommer? Nooit! Over mijn lijk! Ik zit er als minister van Mobiliteit ook mee in de knoei dat ik overal de fiets promoot, maar mijn eigen dochter wel met een bang hart zal laten fietsen'. (Kathleen Van Brempt)

En nog eentje om het af te leren:

'Moeder zijn heeft mij een beter mens gemaakt. Mijn bewogenheid om dingen te veranderen, komt ook door mijn kinderen. Ik heb geleerd om te geven. Alles zou ik voor hen doen. Alles. Eigenlijk is dit waar ik altijd op heb zitten wachten: tweehonderd procent graag zien. Onvoorwaardelijk.' (Kristl Strubbe)

08:35 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: moederschap |  Facebook |

06-02-08

Mooi, de wereld is mooi!

Mensenlief, wat ben ik blij vandaag! Vanmorgen een mail gekregen van de juf van oudste zoon. Vol Goed Nieuws. Over hoe hij het sinds het klasgesprek rond autisme sociaal-emotioneel zo geweldig doet op school. Over hoe hij niet, nooit, op geen enkele manier meer gepest wordt, maar begrip krijgt of moeite daartoe, zelfs van de voormalige grootste pesters. En over hoe hij op zijn beurt moeite doet en assertief lief is tegen iedereen.

Er zijn nog een paar mindere puntjes, op cognitief vlak dan. Rekenen gaat voor hem veel te snel, hij heeft nog steeds niet voldoende getalleninzicht. Maar daar wordt via speciale handelingsplannen aan gewerkt.

Wij mogen ons oprecht gelukkig noemen met een school als de Zeppelin en met een geweldig kind als onze oudste!

PS: en met de andere twee ook. Uiteraard.

14:49 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: autisme, oudste zoon, moederschap |  Facebook |

04-02-08

Week moederdier

Vrijdag trad oudste zoon op tijdens de weekafsluiting. Twee weken hadden hij en zijn klasgenootjes gezwoegd op een choreografie. En geloof me, voor 10 eerder schuchtere zevenjarigen is dat een hele klus. Uiteraard werd ettelijke moeder gesommeerd om toch zeker en vast aanwezig te zijn (alsof we dit zouden willen missen?!). En zo stonden we ruimschoots op tijd, camera in de aanslag klaar om te gepasten tijde in luid gejubel uit te barsten.

Hoe komt dat toch, dat je, eens met pijn en gevloek en getier verlost van zo'n hoopje mens, plots en voor de rest van je leven een weke plek in je borst hebt zitten? Een plek die bovendien in directe verbinding staat met je tranenreservoir. Een reservoir dat op zijn beurt, bij de minste of geringste prestatie van je kind, hopeloos en niet te stuiten overloopt.

Met een van trots bijna pijnlijk zwellend en bonzend hart en natte kaken (de tranen kon ik niet snel wegvegen wegens camera in de ene en dochter aan de andere hand) heb ik gekeken en bewonderd. Want het wàs goed. Niet alleen ontroerend goed maar echtigentechtig knap gedanst.

PS: zoon trok daarbij hetzelfde van nervositeit en inspanning vertrokken, ernstige gezicht als ik destijds - zo getuigen ettelijke filmpjes uit de ouderlijke oude doos.

14:40 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: moederschap |  Facebook |