01-12-08

Update

Het is al veel te lang geleden. Het waarom, daar heb ik zelf het raden naar: te weinig inspiratie? Te veel werk?  Gewoon geen goesting? Wellicht een beetje van dit alles.

Maar vandaag had ik er een beetje zin in. Misschien slechts voor even, één berichtje, misschien meer. In elk geval: hierbij voor de eenzame resterende lezer een update.

Het eerste schooltrimester zit er alweer bijna op. De dingen gaan in feite maar hun gang, al klinkt dat veel gelatener en passiever dan ik het ervaar. Eigenlijk vergaat het ons gewoon normaal: nu eens vlotter, dan weer wat stroever, maar al bij al: nil nove sub sole. Meestal geniet ik, soms ben ik heel boos of wat triest. Idem voor de kinderen en hun papa.

Oudste zoon doet het goed op school. Binnenkort wordt hij wellicht opnieuw getest, maar nu voor zijn rekenmoeilijkheden. Lezen gaat echter super, zijn handschrift is er ongelooflijk op vooruit gegaan, spelling is minder (maar dat wijt ik eerder aan nonchalance), projecten lopen gesmeerd, sociaal gaat het redelijk. Hij voelt zich meestal lekker in zijn vel.

Jongere broer en zus laten stilaan de kleutertijd achter zich. Broertje experimenteert volop met letters en cijfers, zus doet hem zoals in alles na.

Eén memorabel feit toch: we hebben nu drie fietsende kinders en dat is fijn en binnenkort ook makkelijk en milieuvriendelijk.

Voila. 't Was kort, 't was droog, maar zo weet u toch weer dat het goed met ons gaat.

Misschien tot binnenkort?

11:46 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) | Tags: zoon, dochter, autisme |  Facebook |

22-05-08

Kopzorgen

Dochter is gisteren op haar kop gevallen. Letterlijk. In de turnles. Al de tweede keer. En dus maar bezoekje aan de spoed gebracht. Waar ze zonder verdere formaliteiten (siskaart afgeven volstond) meteen werd doorgestuurd naar een assistent. Om maar te zeggen dat ze zoiets serieus nemen. Op het eerste gezicht leek er niet al te veel aan de hand, maar voor de zekerheid moesten we ze deze nacht toch maar een paar keer wakker maken. Hoe we ze dan terug in slaap moesten krijgen, vertelde men er niet bij.

Verder weigerde ons grootlawaai, ons stampertje met de uitgesproken eigen mening en radde tong, aanvankelijk tegen de assistent te praten, en brabbelde uiteindelijk iets onverstaanbaars. Wat hem bijna noopte tot twijfel aan zijn diagnose. Gelukkig wist haar papa hem te vertellen hoe haar mondje tot zijn komst niet had stilgestaan.

't Is een kastaar. 

(maar wat was ik blij met haar getater bij thuiskomst)

 

09:37 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dochter |  Facebook |