29-05-08

Hopeloos

Eigenlijk moet ik weg. Nu. Echt wel, wil ik nog een beetje op tijd aankomen. Nu, dus. Nog even de mail checken. Er kan nog wel een minuutje af. Maar dan moet ik écht weg. Zou ik nog snel een kopje koffie drinken? Ach, moet lukken, basisbehoeften zoals honger en dorst en nood aan cafeïne mogen niet verwaarloosd worden. En dan vertrek ik, echt. Is de deur gesloten? Het raam boven dicht? Och, weet je wat, ik neem nog snel de was mee naar beneden. Oei, kijk, de vis heeft honger. Maar dan trek ik mijn jas aan, echt wel. Nog eens een seconde naar mijn favoriete forum kijken? Snel dan.

Aaaargh, en het is niet eens zo dat ik géén zin heb in die vergadering. Ik ben gewoon een hopeloos vertrekker.

11:47 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

26-05-08

Geluk is (part III)...

... met het hele gezin op restaurant gaan, zonder gedoe om het eten, zonder ongelukken en zonder te veel kabaal (al helpt een lonkende speeltuin uiteraard wel wat ;-))

En met het hele gezin naar een waterpretpark gaan, en zien hoe je kinderen zich amuseren en alleen overal op durven, is ook een geweldige opsteker.

Goed weekend gehad, dus. We lijken wel een "normaal" gezin te worden ;-)

09:50 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Geluk is (part II)...

... een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje aan oudste zoon in je mail vinden.

Eindelijk lijken er een paar dingen in de plooi te vallen.

09:47 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-05-08

Gouden stem, vurige madam

Wie Micheline Van Hautem live aan het werk wil horen, reppe zich morgen naar de Fnac aan de Antwerpse Groenplaats voor een miniconcertje. Hier meer. Misschien tot dan?

09:47 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: micheline van hautem |  Facebook |

22-05-08

Kopzorgen

Dochter is gisteren op haar kop gevallen. Letterlijk. In de turnles. Al de tweede keer. En dus maar bezoekje aan de spoed gebracht. Waar ze zonder verdere formaliteiten (siskaart afgeven volstond) meteen werd doorgestuurd naar een assistent. Om maar te zeggen dat ze zoiets serieus nemen. Op het eerste gezicht leek er niet al te veel aan de hand, maar voor de zekerheid moesten we ze deze nacht toch maar een paar keer wakker maken. Hoe we ze dan terug in slaap moesten krijgen, vertelde men er niet bij.

Verder weigerde ons grootlawaai, ons stampertje met de uitgesproken eigen mening en radde tong, aanvankelijk tegen de assistent te praten, en brabbelde uiteindelijk iets onverstaanbaars. Wat hem bijna noopte tot twijfel aan zijn diagnose. Gelukkig wist haar papa hem te vertellen hoe haar mondje tot zijn komst niet had stilgestaan.

't Is een kastaar. 

(maar wat was ik blij met haar getater bij thuiskomst)

 

09:37 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: dochter |  Facebook |

19-05-08

Een vrolijke reminiscentie

Onlangs las ik nog eens wat over Gilles de Rais. Niet dat dat een regelmatige of geliefde bezigheid van me is, maar wanneer zijn naam mijn oog kruist, moet ik steeds weer een aanval van slappe lach onderdrukken. Vooraleer u mij van perversiteiten verdenkt: de vrolijkheid heeft slechts zeer indirect met het gruwelijke heerschap te maken. Dat zit zo: vele, vele jaren geleden, toen de dieren nog spraken, deed ook Jan Decleir dat met de monoloog "Gilles!" (1989, geschreven door Claus zaliger). Als fervent Decleirfan en kandidaat voor de toneelschool woonde ik met mijn moeder de voorstelling in ons dorp bij. Nou nou, het was me wat: gruwel en godsdienstfanatisme wisselden mekaar in hoog tempo af, de stem van een oude man (de duivel) gromde regelmatig iets door een verborgen luidspreker, een kruis spleet met veel gedreun in tweeën en kinderstemmetjes vulden weeklagend de zaal. Veel lawaai en kippenvel, dus. Om dan te eindigen in een bezinning door het moordend heerschap, met verve neergezet door Decleir. En net op dat moment was daar weer die duivel, die met allengs aanzwellend gegrom zijn komst aankondigde. Althans, dat dachten we eerst nog. Tot opviel hoe Decleir vruchteloos trachtte op te tornen tegen het steeds luider wordende knorrende geluid, en uiteindelijk alle pogingen daartoe staakte. De luidste knor allertijden, beste lezer, bleek niet van de duivel te komen, maar van een medetoeschouwer, die de urenlange monoloog niet wakker had weten te doorstaan en al het lawaai van de voorlaatste scène ten spijt al snurkend in dromenland was verzeild. Waarbij ik me wel steeds 2 dingen ben blijven afvragen: 1) Waarvan zou hij gedroomd hebben en 2) Waarom heeft zijn buur 10 minuten gewacht alvorens hem te wekken? En missschien ook 3) is het daarom dat Decleir nooit meer is teruggekeerd naar ons schone dorpke?

Maar zelden zo gelachen, dus.

13:38 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Geluk is...

... met het hele gezin op een zondagavond in alle peis en vree van een chinese rijsttafel kunnen genieten.

Nooit gedacht dat dat er ooit van zou komen, met mijn twee moeilijke eters.

12:08 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |