19-05-08

Een vrolijke reminiscentie

Onlangs las ik nog eens wat over Gilles de Rais. Niet dat dat een regelmatige of geliefde bezigheid van me is, maar wanneer zijn naam mijn oog kruist, moet ik steeds weer een aanval van slappe lach onderdrukken. Vooraleer u mij van perversiteiten verdenkt: de vrolijkheid heeft slechts zeer indirect met het gruwelijke heerschap te maken. Dat zit zo: vele, vele jaren geleden, toen de dieren nog spraken, deed ook Jan Decleir dat met de monoloog "Gilles!" (1989, geschreven door Claus zaliger). Als fervent Decleirfan en kandidaat voor de toneelschool woonde ik met mijn moeder de voorstelling in ons dorp bij. Nou nou, het was me wat: gruwel en godsdienstfanatisme wisselden mekaar in hoog tempo af, de stem van een oude man (de duivel) gromde regelmatig iets door een verborgen luidspreker, een kruis spleet met veel gedreun in tweeën en kinderstemmetjes vulden weeklagend de zaal. Veel lawaai en kippenvel, dus. Om dan te eindigen in een bezinning door het moordend heerschap, met verve neergezet door Decleir. En net op dat moment was daar weer die duivel, die met allengs aanzwellend gegrom zijn komst aankondigde. Althans, dat dachten we eerst nog. Tot opviel hoe Decleir vruchteloos trachtte op te tornen tegen het steeds luider wordende knorrende geluid, en uiteindelijk alle pogingen daartoe staakte. De luidste knor allertijden, beste lezer, bleek niet van de duivel te komen, maar van een medetoeschouwer, die de urenlange monoloog niet wakker had weten te doorstaan en al het lawaai van de voorlaatste scène ten spijt al snurkend in dromenland was verzeild. Waarbij ik me wel steeds 2 dingen ben blijven afvragen: 1) Waarvan zou hij gedroomd hebben en 2) Waarom heeft zijn buur 10 minuten gewacht alvorens hem te wekken? En missschien ook 3) is het daarom dat Decleir nooit meer is teruggekeerd naar ons schone dorpke?

Maar zelden zo gelachen, dus.

13:38 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.