15-05-08

Boer noch tuinder, maar wel verzot op groensel

Lente en mooi weer doen mij altijd zin krijgen in groenten en fruit. Liefst bio, want dat smaakt toch echt lekkerder, en bovendien voel ik mij daar op alle vlakken (fysiek, moreel,...) beter bij. Als het kan direct bij de bio-boer gekocht, maar ons drukke gezins- en werkleven in de stad verhindert vaak de trip daarheen. Zelf moestuinieren, zegt u? Been there, done that, doing it every so often again, maar meestal niet met het gewenste resultaat. Ik ben daar te ongeduldig en ja, soms ook te moe/lui voor. Een mens moet zijn grenzen kennen. En dus houd ik het op dat vlak bij de planten die al in deze tuin stonden toen we het huis kochten (klim- en stokrozen, blauwe regen in overvloed, lavendel, buxus en wild gras - van gazongras kun je al lang niet meer spreken maar dat vind ik niet erg) en bij wat potten met kruiden en veldbloemen. Die laatste laat ik ook maar doen, wellicht niet de beste manier, maar so be it. Leuk, trouwens, om in een vergeten pot plots allerlei bloemig kruid te zien opschieten. Waar ik niet zo van houd (en wat ook een hypotheek op opschietende scheutjes legt) is de overvloed aan huisjes- en naaktslakken in onze tuin. Ongelooflijk: een voorschoot groot is hij, maar volgens mij huist hier de halve Antwerpse slakkenpopulatie. Die vreten niet alleen alle jonge blaadjes op, maar laten ook overal vieze slijmsporen achter. Eikebah. Pas op: mooi zijn ze zeker, en fascinerend ook, maar liever nimby, eerlijk gezegd. Helaas nog geen dier- en mensvriendelijke oplossing voor gevonden, tenzij eierschalen rond de scheuten leggen, met wisselend succes.

Afin, bij deze begeef ik mij naar de biowinkel, die godzijdank om de hoek ligt. Om een mand vol fruit, groente en één of andere gedroogde bonensoort die het biomeneertje me telkens weer weet aan te smeren ;-) Smakelijk!

10:18 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.