14-05-08

 

Sinds een week of twee, drie steeds vaker en ergere toestanden met dochter. Ze wijkt niet van mijn zijde, zeurt van begin tot eind, vooral wanneer ze bij me is, wil voortdurend gedragen worden, zou in mij kruipen, kan van haar papa amper iets verdragen, wil niet meer alleen slapen, wat elke - élke - avond voor steeds hysterischere scènes zorgt, is bang van alles en nog wat... Help, ik krijg déjà vu's! En het vervelendste: er is geen troosten aan. Eigenlijk zou ik ze gewoon terug in een draagdoek moeten kunnen stoppen, want ze wil gewoon altijd en overal aan mij kleven... Hoe kan het dat een bijna-4-jarige, die al 3 jaar goed en wel en zonder problemen in haar eigen bedje slaapt, en tot voor kort een heel zelfstandige meid was, plots terug babygedrag begint te vertonen, en de veilige hechting die ik haar toch dacht te hebben geboden, voor mijn ogen lijkt te verschrompelen? En haar papa wil het uiteraard allemaal niet geweten hebben: ze moet niet onnozel doen, geen gezever. Wat ik ook wel eens denk, maar achteraf zit het dan toch weer te knagen: dit zit volgens mij dieper dan gewone verwendheid.

De enige verklaring die ik kan bedenken, situeert zich op school: haar meester - waar ze gek op was - is al een tijdje en voor de rest van het jaar ziek thuis. Dat resulteerde in een onduidelijke situatie met vervangjuffen en steeds maar weer wennen aan een andere persoon en stijl. Wat voor startende kleutertjes natuurlijk absoluut niet ideaal is... Maar wat eraan te doen? Ik kan ze moeilijk overdag thuis houden, en aan samenslapen wil ik niet beginnen, want dat lijkt mij bij dochter een straatje zonder eind en man ziet het ook in geen geval zitten.

Waarom kunnen de dingen hier nooit eens echt en ten gronde rustig verlopen?

O, btw, en daarbij speelt wellicht ook mijn trigeminus weer op. Tenzij het dan toch mijn tanden zouden zijn, maar de klachten zijn typisch: een hele dag vergaan van de pijn en denken aan een abces, om dan 's avonds plots amper nog iets te voelen op de bewuste plek, maar het te voelen zakken naar mijn amandelen en uitstralen naar mijn neus en oor. Jeuj.

 

21:59 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Jongske toch. Die kindjes van u maken het u toch niet gemakkelijk hé.
Al een geluk dat we weten dat dat is omdat ze zich bij u veilig en goed voelen. ;-)
Hopelijk groeit het er snel uit.

Gepost door: Virginia | 17-05-08

Wij hebben hier ook even zo'n periode gekend die spontaan is over gegaan. Ik hoop voor jullie hetzelfe.

Gepost door: De Maffe | 30-05-08

De commentaren zijn gesloten.