04-02-08

Week moederdier

Vrijdag trad oudste zoon op tijdens de weekafsluiting. Twee weken hadden hij en zijn klasgenootjes gezwoegd op een choreografie. En geloof me, voor 10 eerder schuchtere zevenjarigen is dat een hele klus. Uiteraard werd ettelijke moeder gesommeerd om toch zeker en vast aanwezig te zijn (alsof we dit zouden willen missen?!). En zo stonden we ruimschoots op tijd, camera in de aanslag klaar om te gepasten tijde in luid gejubel uit te barsten.

Hoe komt dat toch, dat je, eens met pijn en gevloek en getier verlost van zo'n hoopje mens, plots en voor de rest van je leven een weke plek in je borst hebt zitten? Een plek die bovendien in directe verbinding staat met je tranenreservoir. Een reservoir dat op zijn beurt, bij de minste of geringste prestatie van je kind, hopeloos en niet te stuiten overloopt.

Met een van trots bijna pijnlijk zwellend en bonzend hart en natte kaken (de tranen kon ik niet snel wegvegen wegens camera in de ene en dochter aan de andere hand) heb ik gekeken en bewonderd. Want het wàs goed. Niet alleen ontroerend goed maar echtigentechtig knap gedanst.

PS: zoon trok daarbij hetzelfde van nervositeit en inspanning vertrokken, ernstige gezicht als ik destijds - zo getuigen ettelijke filmpjes uit de ouderlijke oude doos.

14:40 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: moederschap |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.