02-02-08

 

Jawel, ik blijk de trotse (?) bezitter van het cytomegalovirus te zijn. Vandaar dus de keelpijn (gezwollen amandelen en klieren) en de algemene vermoeidheid. Tegenwoordig steekt die laatste rond de middag de kop op. Niet zomaar een dipje na de lunch, maar een gevoel van absolute uitputting zonder enige voorafgaande grote inspanning (godbewareme: een inspanning, wat is dat ;-)). Plots, bijna van het ene op het andere moment lijkt elke stap, elke minieme beweging, elk knipperen van de ogen een onoverkomelijke berg die beklommen moet worden. En waar ik dan eigenlijk zelfs niet aan wil beginnen. Helaas: de boodschappen moeten gedaan, de kinderen afgehaald, eten gekookt, verslagen voor school geschreven... daar houdt het wat mij betreft echter wel bij op. Mijn Liefste doet zijn koosnaam eer aan en neemt een groot deel van het werk ongevraagd op zich: was sorteren, wassen, drogen, lakens verversen, kinderen aankleden en wassen... kortom zoals dat een echte huisman betaamt. Dat verdient het spreekwoordelijke bloemetje. Later, als ik ooit nog eens uitgerust raak.

17:25 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.