06-11-07

Tandartsperikelen

Oudste zoon had vandaag een afspraak bij de tandarts. Allereerste keer (shame on us, maar het was er nog nooit van gekomen) en uiteraard geen sinecure om hem te overhalen. Maar hij had tandpijn en bij inspectie ontwaarde ik gaatjes. En dus moest het wel, al kwam er een speelgoedjesbelofte aan te pas om hem inderdaad mee te krijgen. De tandartse was zorgvuldig uitgezocht wegens gespecialiseerd in kinderen, zacht in de omgang en bovendien bleek ik ze te kennen uit lang vervlogen tijden (zo'n 20 jaar geleden). Al bij al had het bezoek heel wat voeten in de aarde. Zoon was doodsbang voor een spuitje en ook al verzekerden we hem dat er vandaag alleen maar zou worden gekeken, toch weigerde hij pertinent in de stoel te gaan liggen en zijn mond te openen. De tandarts maakte haar reputatie waar en praatte rustig met zoon, legde hem alles uit, kwam hem in alles tegemoet, gaf hem het spiegeltje om eerst eens zelf in zijn mond te stoppen en verkreeg uiteindelijk het gewenste resultaat - in de mond kijken, zoon weliswaar strak rechtopzittend. Fantastisch om iemand zo geduldig en begrijpend met hem te zien omgaan. Ze wist van wanten en had duidelijk ervaring met de problematiek. De twee aanwezige gaatjes moeten helaas gevuld, en aangezien dat niet op de gewone manier gaat lukken, moeten we een afspraak maken in het ziekenhuis voor een behandeling onder volledige verdoving. Op zo'n moment kan ik mij wel voor het hoofd slaan: waarom, o waarom ben ik niet eerder met hem gegaan, zodat hij rustig had kunnen wennen en deze drastische ingreep niet nodig zou zijn... Naderhand gaan we de gewenning langzaam opbouwen: een paar afspraken om zijn angst weg te nemen, hem gerust te stellen. Samen een paar keer tanden poetsen, spiegeltje in de mond houden, spoelen enz. En nu maar snel een afspraak maken voor kleine broer en zus, om gelijkaardige taferelen te voorkomen...

21:50 Gepost door Stientje in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Reminds me, dat ik ook eens dringend moet gaan; Enfin, ons hele gezin eigenlijk (- kleine bloem weliswaar)

Gepost door: ctm | 09-11-07

De commentaren zijn gesloten.